Zoals ‘k eerder vertelde heb ik Twitter ontdekt. Toen ik dit medium, na 10 uur oefening eindelijk door had, drong de gedachte: ‘Wat heb ik nu nog aan een blog?‘ zich aan me op. Niet veel. But,…oh well. Voor zover ik weet heb ik toch geen lezerspubliek. Daarbij heeft Bien Bronzé -mijn lief- me ervan overtuigd dat Twitter stom. Want, who needs more social networking anyway?

Apparantly I do…Een ding wat ik namelijk niet kan is zelfstandig leuke links vinden. Stiekem ben ik altijd een beetje jaloers op mensen die altijd met interessante, hilarische of handige links op de proppen komen. In Belle Bolle-land gaat het ongeveer zo; programma’s > check, muziek > check, leuke links > fail.

Maar goed. Via Twitter krijg ik nu alle leuke links die ik zelf niet kan vinden. Die te overkomen internethandicap kan ik nu dus van mijn lijstje schrappen. Alleen heb ik het eerste nadeel van Twitter heb ik echter al ontdekt. Je vindt heel ‘leuke dingen’. Zoals anderen die zich ook ’superheroine’ noemen. Da’s -excusez le mot- GODVERDOMME het enige keyword waarvan dat het me minimaal 1 bezoeker zou opleveren. Tot overmaat van ramp bleek deze mevrouw,  Valerie D’Orazio a.k.a. Occasional Superheroine, ook een veel leuker blog te hebben dan ik. Één met stukjes over dode katten en cartoon-superheldinnen die erg lang , doch vermakelijk zijn.

Ben ´k mooi klaar mee. Maar goed… Vermoedelijk net zoveel superheroines op het net als stabielebangas. Ik troost me maar met het feit dat ik de enige BelleBolle ben. Als ik  de gelijknamige italiaanse online zeeptoko buiten beschouwing laat.

Ik vraag me af of mevrouw D’Ozorio al door heeft dat ik een van haar many  followers ben. Who knows… Misschien moet ik  een Tweet-war starten en met haar bekvechten om de titel Superheroine 2009-2010.  Voorlopig is blijft het 1-0 voor haar. And I doubt that’ll ever change…Superheroine godverdomme!