Niks werkt beter tegen een ochtend – zeg gerust dag – humeur dan een nog grotere beerput aan zurigheid en ellende. Good thing dat ik op ‘My Odd Days’ stuitte. En wel via het onderstaande filmpje met nauwelijks te evenaren rotmuziek die nu al mijn shitlist topt.

Ik heb het nare vermoeden dat je buitengewoon intelligent, enorm muzikaal of artistiek moet zijn om deze herrie te kunnen waarderen. Driemaal raden wat ik allemaal niet ben. Juist.

Maar… goed. Het is het bandje met de onuitspreekbare naam vergeven. Want ze hebben een vette clip. En wel van Ben Wolfinsohn. Aangezien de beste man ook al een film op Sundance had, zal ik hem wel weer te laat ontdekt hebben. (So what’s new I ask of you). Op Stop Following Me vind je trouwens meer informatie over deze meneer.

Anyways, anyhow. Inmiddels heb ik al minder zin om pluizige nijntjes in een snelkookpan te proppen. Dus, er is weer plek voor mooie dingen zoals hieronder. Enjoy!

Go to My Odd Days