Belle Bolle

Zo zien 8 uur random zonnige zomerdag in BK/NY/USA eruit volgens Jonathan Bregel.
Bloedjemooi!

Wilikheenwilikheenwilikheenwilikheen!

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light not our darkness that most frightens us.
We must ask ourselves,
who am I to be brilliant, gorgeous, talented and fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God (or Allah, Buddha or any other ‘God’)
Your playing small doesn’t serve the world.
There is nothing enlightened about shrinking
so that other people will not feel insecure around you.
We are born to make manifest the glory of God that is within us.
It is not in just some of us; it’s in everyone.
And as we let our own light shine,
we unconsciously give people permission to do the same.
As we are liberated from our own fear,
our presence automatically liberates others.

— Nelson Rolihlahla Mandela, inaugural speech 1994

Na jaren kom ik er dan eindelijk achter dat het volkomen legitiem was om mijn Barbies handjes af te bijten, haar kop kaal te knippen en haar ranke stelten om te smelten tot plakkerige rubberpulp …

Barbie vernaggelt namelijk het regenwoud. Volgens Greenpeace zit er tropisch hardhout in haar verpakking. In meer speelgoedverpakkingen trouwens.

Na miljoenen meisjes in een keurslijf dat geen normale vrouw past geramd te hebben, helpt ze ook nog orang oetangs, tijgers en andere beschermde diersoorten om zeep.

Go Barbie…really…go.

Een half uur lang Beasty Boys. Paaartay! Alleen Elijah Wood als Adrock is even wennen. A: Ik kan een biertje beter laten spuiten. B) Hij heeft nog steeds de motoriek van een hobbit. C) Mijn hoofd bleef hangen bij de 3 seconden cameo van Orlando Bloom.

Over cameo’s gesproken. The Delorean. Need I say more?

‘Ik moet ook weer eens naar de kapper’, dacht ik al reply-end op een collega’s live kapsalon-tweets. Makkelijker gedacht dan gedaan. Ik ben namelijk geen groot fan van kappers. Tot op heden was er maar één die precies deed wat ik wilde: Hamid. Maar deze grote vriend zadelde me op met talloze ‘bad hair’-days door te emigreren. Ik neem het hem niet kwalijk. Als ik mijn haar moest knippen zou ik ook vertrekken zonder een adres achter te laten.

Ik ben elke kapper’s worst nightmare. Ik weet  nooit wat voor kapsel ik wil. Hamid wist dat wel. Zijn geduld, creativiteit en liefde voor Caroline Tensen waren niet te evenaren. Voor zijn schaar in mijn haar wil ik wel tien ‘Het Spijt Me’-reruns achter elkaar kijken. Maar wel onder het genot van een kopje Marokkaanse thee, zijn verhalen over Parijse haarinstituten, hilarische doch gepassioneerde odes aan La Tensen’s vrouwelijkheid en grapjes uit de Noord-Afrikaanse moppentrommel. Kappers als Hamid zijn zeldzaam. Ergo, sinds zijn vertrek vind ik naar de kapper gaan een martelgang en rock ik een onvervalste coupe du mouton.

Soms wil ik een knopje op mijn buik die mijn verknipte haar na ieder kappersbezoek restaureert. Ongeveer zoals bij het robotje in Hair Cut Town van SIDM Animation (Singapore). Door hem lijkt naar de kapper gaan bijna leuk.

Ik ben een sucker voor doordachte, mooie, lieve dingen. Ook als ze een beetje verdrietig zijn.  Wees eerlijk. Wie wordt er niet week van een zoetzuur coming-of-age verhaal?

Alexis Lidell ( mooie dingen bedenker uit Parijs)  tokkelt met Un Tour de Manege ongetwijfeld een melancholisch wijsje op je hartspieren. Enjoy.

Als mokkamens moet je een goede reden hebben om je te verheugen op de Sinterklaasdagen. Ik heb er één in vierentwintig gevonden. Doe mij maar een Tangram-letter.

Tangram chocoladeletters zijn gebaseerd op een Chinees puzzelspel. Niet dat ik daar iets mee kan, spelletjes zijn ‘niet echt mijn ding’.  Alle Paulien Cornelisjes daargelaten…Het grote voordeel van dit choco-object met ‘spelfunctie’  is dat het niet uitmaakt wie je hem geeft.  Je kunt er namelijk elke letter van maken.

Mocht je me een ‘B’ toe willen sturen, of 10 Chinese chocopuzzeltjes…Deze letters kun je online kopen bij Magazin voor €7,90 stuks.

Super-Suus a.k.a. S.P.A.M. van Griensven exposeert! En wel bij OPPERCLAES, een pop-up gallerie in Rotterdam.

Wat?

Fotorealistische werken rondom het thema bijgeloof.

Wat heeft Suus erover te zeggen?

“Als een zwarte kat mijn pad kruist ben ik op mijn hoede, als een strijder die het ongeluk tegemoet treedt. Niet wetend voor wat of wie ik me wapen ontstaat er een innerlijk gevecht”.

Wanneer? 25 september, 19:00 (opening), daarna  t/m 15 oktober te bezichtigen tussen 12:00 en 17:00.

Waar? Claes de Vrieselaan 103, Rotterdam.

Mooi stop motion filmpje van Blu.

« Older Entries